Terug naar overzicht Column van Arno Smit

Over de trottoirs in de binnenstad van Amsterdam kun je al geruime tijd weer lopen, die ellende met dubbel geparkeerde auto’s is allang voorbij. Als ik met de auto de stad in ga, kan ik hem weer redelijk snel parkeren, ook van dat gezeur zijn we af. En zo zijn er meer dingen die beter geregeld zijn dan voorheen. Erger ik me als rasechte Amsterdammer nog wel genoeg? Er is nog zovéél. Er is nog zat hondenpoep, het stikt nog van de vliegende ratten, de macht van de onderwereld is groter dan ooit, de Noord-Zuidlijn is nog lang niet af, de gedempte grachten zijn nog steeds niet in ere hersteld en noem maar op. Ik weet het. Maar de laatste tijd hebben twee nieuwe ergernissen mijn voorkeur. In beide gevallen betreft het buitenproportionele dingen.

één | 4x4 wheeldrives in de stad. Gewoon omdat ze zo lelijk zijn. Ze doen in alles denken aan mannen die zich pillen slikkend op de sportschool oppompen tot karikaturen van zichzelf. Wat moeten mensen toch met zo’n stadsbeeld- en luchtvervuilende, benzinezuipende terrein

	"Ergernissen "

auto die van alles kan wat in ons overgeasfalteerde Nederland vrijwel nergens meer kan? Je ‘gewoon lekker voelen’? ‘Het is zo handig vanwege de kinderen.’ Is dat zo? Kinderen zijn net als volwassenen veel meer gebaat bij een minder vervuild milieu en bij een mooie stad. Gelukkig gaan er stemmen op om de bezitters van deze uit hun krachten gegroeide auto’s zwaarder te belasten.

Dus gauw over naar Ergernis twee | de elke bescheidenheid overschrijdende steigerdoeken, waarmee panden en gebouwen tijdens een verbouwing worden afgeschermd. Ze waren u nog niet opgevallen? Dan schieten ze hun belangrijkste doel voorbij, want opvallen is precies wat die gevelgrote spandoeken willen. Er zijn er inmiddels een stuk of vijftien, let wel: op één vierkante kilometer historische binnenstad.

Als u ze nog niet of nauwelijks gezien heeft, dan komt dat wellicht doordat ze te groot zijn. Qua reclameboodschap. Niet dat de reclame er af moet. Reclame is prima, reclame is nodig, goed voor de economie, goed voor mijn inkomen, enz. enz. Niets mis mee. Maar het kan zoveel sympathieker, subtieler. Zonder het stadsbeeld zinloos geweld aan te doen.

Amsterdam valt sinds 1999 onder Beschermd Stadsgezicht. Iedereen, ook wethouders en ministers, wil graag dat onze historische, monumentale hoofdstad wordt opgenomen in de ‘World Heritage list’ (op de site) van Unesco. Samen met andere steden die hun historisch erfgoed eren en dús hun stadsgezicht beschermen. Als we nou gewoon op de steigerdoeken het achterliggende pand afbeelden en een kleiner, wellicht des te opvallender deel gebruiken voor reclame? In Parijs gaat het al tientallen jaren zo, je ziet het ook in monumentale, historische steden in Italië. Dan behouden wij als bewoners met zijn allen ons Beschermd Stadsgezicht en het stadsdeel behoudt zijn 3,5 ton per jaar, want dat levert de huidige vorm van steigerdoekenreclame de gemeente op. Niet eens veel op een jaarbegroting van 18 miljoen euro. Dus kom op, laten we ons met zijn allen hard maken voor het stijlvolle compromis: de steigerdoeken blijven, maar ons stadsbeeld ook. En de reclame overschreeuwt zichzelf niet langer, maar praat weer tegen ons.