Terug naar overzicht Jonnie en Thérèse Boer van restaurant De Librije.

De mailbox van Jonnie en Thérèse Boer overstroomt van de aanbiedingen. Willen ze misschien een lintje komen knippen? Wijn proeven op een Franse beurs? Overvliegen naar Hong Kong om een paar restaurants te openen? Alsof het vanzelfsprekend was, heeft het Zwolse Librije-imperium zijn eigenaren verheven tot het sterrendom. Het echtpaar verdeelt zijn aandacht toch al over drie restaurants, een delicatessenwinkel, een cateringservice, en sinds kort over een kookschool en een vijfsterrenhotel. Past hun nieuwe televisieserie ook nog in het rijtje?
- door Johan Leupen

De kijkcijfers van hun docusoap ‘Pure Passie’ waren fantastisch. Beter dan die van internationale sterren als Ramsay of Jamie. RTL zit te springen om een nieuwe reeks afleveringen. Maar de twee hoofdrolspelers hebben zo hun twijfels. Jonnie en Thérèse Boer zagen het docudrama over de bouw van hun nieuwe hotel in eerste instantie vooral als een uitstapje, iets voor erbij. “We gaan alleen door als we meer van ons vak kunnen laten zien. Minder amusement en meer educatie. We willen de kijkers echt iets bijbrengen over seizoensproducten”, zegt Thérèse.

Is er leven na de derde Michelinster? Ja, lijkt het echtpaar Boer te willen bewijzen sinds het in 2004 de allerhoogste onderscheiding ontving voor restaurant De Librije. Bijvoorbeeld als ambassadeurs van de Hollandse keuken. Chef Jonnie vertelt vol trots over zijn gastronomische lezingen voor een publiek van tweehonderd vooraanstaande Spaanse chefs. Of over zijn voorzitterschap van de gerenommeerde Franse wijnveiling Tocques et Clochers te Limoux, waar hij de bijzondere eer had om als eerste niet-Franse kok het galadiner te mogen verzorgen. “Dan gaat het niet meer om mijn ego of mijn sterren, dan gaat het om de Nederlandse trots. Wie durft er dan nog te beweren dat wij geen eetcultuur hebben?”, zegt hij.

Educatie over onze eetcultuur was echter niet de insteek van RTL. De regisseuse van Pure Passie wilde drama in de keuken, spektakel. “RTL had op ontslagen gerekend. Ze kwamen bij ons klagen dat we alles zo goed voor elkaar hadden”, zegt Jonnie. Thérèse: “Wij weigeren om toneel te gaan spelen. Wij zijn de baas, geen concessies aan de kwaliteit. Als we willen, kunnen we iedere dag op tv. We krijgen megaveel aanbiedingen.” “Maar het is niet goed om dat te willen”, vult Jonnie aan. “Je trekt er

	"We gaan alleen door als we meer van ons vak kunnen laten zien. Minder amusement en meer educatie."

de verkeerde gasten mee. Gasten die niet meer komen voor het eten, maar omdat je beroemd bent. Bovendien kwamen de camera’s van RTL af en toe te dichtbij. Het avondeten filmen met de kinderen erbij, dat kon nog. “Een beetje privé mag best, maar soms werd het allemaal iets te persoonlijk”, herinnert Thérèse zich. Tijdens de opnames werd Jonnie bijvoorbeeld geveld door een ernstige nekhernia. De cameraploeg stond al paraat om hem te vergezellen naar zijn chirurg, die hem live op televisie zou gaan vertellen welke dramatische complicaties er allemaal waren. Jonnie weigerde pertinent. “Rot toch lekker op”, was zijn ontnuchterende repliek.

Jonnie vindt het soms moeilijk dat hij op straat herkend wordt door uitzinnige fans. “Als ze mij zo op een voetstuk plaatsen, gelijkstellen aan God, dan heb ik zin om expres lomp te doen. Ons vak moet gewoon normaal blijven”, zegt hij. Hij wordt regelmatig aangeklampt door wildvreemde mensen die hem hun levensverhaal vertellen. “Daar word je soms stil van”, zegt hij. Hij heeft ook moeite met de zeer persoonlijke smeekbedes die hij bijna wekelijks aantreft in de mailbox. “Een vrouw die ons vertelt dat haar vriendin op sterven ligt. En of wij haar dan gratis een diner aan willen bieden, omdat ze nog één keer lekker wil eten. Dan zet je ons toch enorm voor het blok?”, vraagt Thérèse. “Mensen denken altijd dat wij zwemmen in het geld, omdat een menu bij ons honderdvijftig euro kost. Maar wij hebben onszelf voor zeven miljoen euro in de schulden gestoken om ons hotel te kunnen bouwen.”
Het belangrijkste is misschien nog dat hun sterrendom niet tussen hen en De Librije in komt te staan. “Wij bewaken deze 38 couverts alsof ons leven ervan afhangt. Daar kunnen geen twintig cameraploegen iets aan veranderen”, zegt Jonnie. Hij is immers al vijftien jaar bezig om een delicaat evenwicht te bewaren tussen het absolute gastronomische summum en de bijbehorende commercie. Zo herinnert hij zich zijn eerste optreden in het kookprogramma van Kas Spijkers, vijftien jaar geleden, vlak na het ontvangen van zijn eerste ster. “Mensen kwamen meteen op me af om me te waarschuwen. ““Je gaat toch niet teveel de kant op van Kas?’’ vroegen ze.” Thérèse knikt: “Op het moment dat je niet meer in je zaak staat, begint het gelul.”

Boer mag dan inderdaad andere keuzes gemaakt hebben, kameraden die wat vaker de schijnwerpers

	"Een beetje privé mag best, maar soms werd het allemaal iets te persoonlijk."

opzochten, neemt hij in bescherming. Spijkers, die als een van de eerste topkoks supermarktproducten ging verkopen, werd ten onrechte afgerekend op zijn commerciële imago, vindt Jonnie. “Mensen waren het niet gewend dat koks zoveel aandacht kregen. Maar die man heeft de weg vrijgemaakt voor ons succes. Iedereen viel over hem heen, omdat hij ook eindelijk eens een leuk autootje wilde kopen. Je moet niet vergeten dat hij daarvoor ook gewoon een kok in loondienst was.” Jonnie springt ook in de bres voor televisiechef Herman den Blijker, een goede vriend van echtpaar Boer. “Herman had geen zin meer in de poespas van een sterrenrestaurant en is wat commerciëler gegaan. Dat moet hij lekker zelf weten”, zegt hij. “Het gaat erom dat de man zijn vak verstaat. In zijn restaurants kun je megagoed eten”, valt Thérèse hem bij.

Spaghetti met bejaarde Reypenaer en gerookte IJsselmeerpaling

Jonnie; dit is de eerste maaltijd die ik voor mijn vrouw Thérèse heb gemaakt. Ik heb er goede herinneringen aan, vandaar dat dit mijn favoriete maaltijd is geworden!

Hoofdgerecht met vis voor 4 pers.

Ingrediënten

500 gr Spaghetti
Olijfolie
1 st Knofl ook teentje
2 st Sjalotjes, fi jngesnipperd
1 st Flinke scheut Prosecco
2 st Jonge preien, schoongemaakt en in ringentjes gesneden
250 gr Gerookte IJsselmeer paling in stukjes
1 st Bos platte peterselie fi jngehakt
4 st Grote rijpe tomaten in blokjes
Reypenaer kaas, geraspt
2 st Limoenen in partjes
1 pot Ingemaakte venkeltjes( librije winkel)

Bereiding

Kook de spaghetti in ruim water met een beetje olijfolie tot hij net niet gaar is. Giet de spaghetti af in een vergiet en spoel onder stromend water koud, laat goed uitlekken. Fruit de knofl ook en de sjalotjes zonder te kleuren in wat olijfolie. Voeg de spaghetti toe en blus met een goede scheut Prosecco. Laat even met het deksel op de pan warm worden. Voeg op het laatst de prei , de paling , de peterselie en de tomaat toe. Schep de spaghetti goed om en serveer in een schaal met de geraspte Reypenaer , ingemaakte venkeltjes en partjes limoen.

Tip
Zo test je of de spaghetti beet gaar is; als je hem tegen een tegelmuur gooit blijft hij hangen.

	"Wij bewaken deze 38 couverts alsof ons leven ervan afhangt. Daar kunnen geen twintig cameraploegen iets aan veranderen."