Shoppen in 29 steden, 70 straten, 1213 winkels
|
 |
| Ga virtueel shoppen
Kies een stad |
| Awards 2009! NLstreets Card! Acties & Kortingen Nieuwsblog Magazine Uitgaanstips |
Terug naar overzicht
Op zoek naar het DNA van Rotterdam
Over Rotterdam als wereldhaven, als boegbeeld voor de moderne architectuur, als stad met de wereldberoemde sociale woningbouw van J.J.P. Oud en de oogstrelende Van Nelle fabriek is al ongelofelijk veel gezegd en geschreven. Ook de gidsen van ‘Rotterdam ArchiGuides’ informeren geïnteresseerden en de professionele markt onder meer over deze highlights. Per bus, op de fiets of wandelend. Maar onze wandeling met Dagmar Veenstra, een van de ArchiGuides, staat in het teken van haar beknopte omschrijving van het DNA van deze wereldstad: “Rotterdam is een stad die continu in beweging is. Een kleurrijke kosmopoliet met 166 nationaliteiten, die altijd openstaat voor en onderhevig is aan verandering. In maatschappelijk opzicht, qua bouwstijlen, architectuur en stedelijke ontwikkeling. Met veel activiteiten op het gebied van cultuur, die net als het uitgaansleven verweven zijn met de multiculturele diversiteit.”
Gids: Dagmar Veenstra Foto’s: Geesje Willeman Tekst: Arno Smit
Wederopbouw, ook nu nog
En dus kiezen we voor een route waarin deze aspecten tot uiting komen. “Zo komen we tegelijkertijd op plekken waar je anders niet zo snel komt,” licht onze gids toe. “Om te beginnen zie je hier hét monument van de wederopbouw: het Groothandelsgebouw. In de 60.000 vierkante meter werd alle kantoor- en winkelruimte ondergebracht die tijdens de oorlog van ’40-’45 verwoest is. Het is nog steeds het grootste kantoorgebouw van Nederland.” We lopen langs een enorme bouwput: hier komt het volledig nieuwe Centraal Station, alsnog een stuk ‘wederopbouw’. Inclusief de Randstad Rail, de nieuwe verbinding tussen Rotterdam en Den Haag. Op het stationsplein gaat het verkeer straks grotendeels ondergronds. Dagmar: “Het plein moet uitnodigend worden. Zodat mensen hier op een vriendelijke manier de stad ingezogen worden. Nu zijn ze vaak al snel ‘lost’.” Ze wijst op het deel van de stad links van ons: “Daar, achter de brandgrens, ligt Rotterdam-Oost waar vrijwel alles door de bombardementen verwoest is.”
Het officieuze Chinatown
We gaan de Kruiskade op. “Ook deze straat heeft een hoog multiculti-gehalte, hier is het officieuze ‘Chinatown’. Hier, maar ook onder De Doelen, op de Westersingel en aan de Mauritsweg zitten de beste Chinese restaurants. Waar je écht Chinees eet, acupuncturisten en een grote Chinese supermarkt vindt. Veel keukens gaan pas om 1 uur ’s nachts dicht... Tijdens het Filmfestival, in januari/februari, is het hier ’s avonds een komen en gaan van filmliefhebbers.”
Duurzame Dance Club
“Kijk, daar heb je de Watt. Is veel in het nieuws. Lange tijd dicht geweest, het is een tijdlang een van de probleemkindjes van de gemeente geweest. Het is nu de eerste ruimte voor popmuziek ter wereld waar duurzaamheid centraal staat.
In de vernieuwde Dance Club wordt energie opgewekt op de
dansvloer, het afvalwater wordt gerecycled, er wordt biologisch bier geschonken, dat soort zaken. Er is ruimte voor
1200 man, dat is bijna vijf keer zoveel als Rotown, een van
de bekende podia voor liefhebbers van popmuziek.”
Veel kunst in de openbare ruimte
We lopen langs een paar klassieke halsgevels: “Die mix van oud en nieuw is kenmerkend voor Rotterdam-West, hier is niet alles verwoest.” In de Gouvernestraat daalt een aange- name stilte op ons neer. ‘Wat een rust hè, dat heb je hier veel, je slaat een hoek om en je bent gelijk uit de drukte. Zie je dat er veel kunst is, in de openbare ruimte? Veel muurschilderingen, graffiti, maar ook standbeelden en kunstuitingen die in de architectuur zijn verwerkt. Daar zijn we zuinig op, ook graffiti wordt gerespecteerd. Neem het Odeon daar, de jongens van Urban Art hebben die grijze, grauwe vlakken iets ‘gezelligs’ gegeven, hoe corny dat ook klinkt.” In Odeon werden in de 50’er jaren belangrijke bokswedstrijden gehouden. Het is nu een sport- en activiteitencentrum voor kinderen. “Wat je hier ziet is allemaal sociale woningbouw. Men streeft naar een mix met duurdere woningen, maar die zijn nu nog vooral buiten het centrum.”
Stijlvolle speciaalzaken
Wij zijn bij de Nieuwe Binnenweg aangeland. “Hier stonden na de oorlog allemaal noodvoorzieningen. Nu vind je er architectuur uit de 50’er, 60’er en 70’er jaren, plus nog enkele panden uit eind 19e eeuw. Dit is een van dé winkelstraten nu! Er vestigen zich steeds meer stijlvolle speciaalzaken, kleding, muziek, interieur.” Ook hier kunst op de muur. “Zie je die gevelmozaïeken? Dat groene kunstwerk? Dat is het Centrum voor Beeldende Kunst.” We staan stil bij de Paradijskerk. “Een van de weinige kerken nog. Word nog gebruikt voor missen, maar ook voor concerten, net als de Laurenskerk. Daar komen we straks nog.” We steken de Westersingel over. Van het Centraal Station tot aan de Wilhelminapier loopt de ‘kunstas’, een lange strook langs het water, waar beelden uit de internationale beeldencollectie een permanente plaats hebben gekregen. Hier loopt ook de ‘Brandgrens’, ten oosten hiervan is vrijwel alles vernield. “En wat is dit?!” vraag ik. “Kunst?” Dagmar: “In de volksmond heet het ‘Geile Anita’, het heet eigenlijk gewoon ‘Anita’. Ik heb er niets mee, zoals zoveel Rotterdammers.”
Skatepark Westblaak
Onze gids wijst op de grond, we lopen over een kunstwerk. “Dit was een anoniem parkje, sinds 2001 is dit het Skatepark Westblaak. De kleuren van het grafi sche kunstwerk waar wij nu overheen lopen, zijn de kleuren van de politiebusjes. De skaters die overal door de politie werden weggestuurd, skaten nu over de politie heen, als het ware. Er worden EK’s en WK’s gehouden, MTV is hier
wezen filmen. Alles, tot en met
de bankjes, is skateproof. Dat beeld is ‘The Guard’ van artoonist Hans van Bentum. Als een wachter overziet deze ‘transformer’ het skatepark. Transformers zijn van iedereen, ze zijn
niet van een bepaalde kleur of afkomst.”
Metamorfose van de Coolbuurt
“Deze straat, de Witte de Withstraat, was tot een jaar of 15 geleden een van de mindere buurten. Zachtjes gezegd. De plek was voortdurend in het nieuws. Het nieuws kwam hier ook letterlijk vandaan: Hier zaten de grote dagbladen, midden tussen foute nachtclubs, prostitutie, drugspanden. Tot er kunstenaars kwamen te werken, galerieën werden gevestigd en er nieuwe cafés, restaurants en hotels kwamen. Prettige horeca zeg maar, plus een aantal theaters en de nodige winkels. Kijk, een outlet van Marlies Dekkers. Ooit zat er een galerie met pop-art, vandaar nog die kreet van Andy Warhol op de gevel. Al met al is deze Coolbuurt nu een van de leukste en veiligste delen van de stad. Nog altijd een en al bedrijvigheid, maar nu dus óók overdag en van een geheel andere aard.”
De Blaak, ook volop in beweging
Eén halte met de metro en we staan op de Blaak. Eerst koffie. In het Maagd van Holland kwartier, een typische 50’er jaren ‘wederopbouwwijk’ die nu nostalgisch aandoet. Enkele winkels, zoals Royal Vintage en Very Cherry spelen in op de fifties. Terug naar de Blaak. Moderne architectuur, om niet te zeggen futuristisch. De wereldberoemde kubuswoningen van Piet Blom springen in het oog. Ontworpen in de jaren ’70, in de jaren ’80 uitgevoerd.’ Er staan een paar te koop, merk ik op. “Tja, die kubuswoningen zijn lastig om in te rich- ten, door die schuine wanden. Er zouden er trouwens nog meer gebouwd worden, maar het geld was op. In het ‘potloodgebouw’ ernaast zitten nagenoeg net zoveel appartementen als het aantal kubuswoningen dat niet gerealiseerd is. ’ Potloodgebouw? ‘Ja, het lijkt op de punt van een potlood. Zie je daar die marktkramen? Dat is de dagmarkt, de grootste van Europa, 380 kramen. Over een jaar wordt hier begonnen met de bouw van een monumentale markthal! Heel apart, met appartementen erin. Wist je trouwens dat de bibliotheek – ja inderdaad, hij doet aan het Centre Pompidou in Parijs denken - de grootste van ons land is? En dat stijlvolle wooncomplex daar is de Hofdame. Vorig jaar opgeleverd, 231 appartementen. Mocht niet hoger worden dan de Laurenskerk, het enige overblijfsel uit de Middeleeuwen. Gebouwd als kerk voor én door Rotterdammers. Voor je ‘inburgering’ moest je destijds 300 stenen aanleveren voor deze kerk. Bij de bombardementen van mei 1940 volledig verwoest en van ’52 tot ’68 wederopgebouwd. Vooral vanwege de symbolische waarde: door dit oudste gebouw in ere te herstellen liet men zien dat, wat er ook gebeurt, Rotterdammers laten zich niet op hun kop zitten.”
Over Rotterdam als wereldhaven, als boegbeeld voor de moderne architectuur, als stad met de wereldberoemde sociale woningbouw van J.J.P. Oud en de oogstrelende Van Nelle fabriek is al ongelofelijk veel gezegd en geschreven. Ook de gidsen van ‘Rotterdam ArchiGuides’ informeren geïnteresseerden en de professionele markt onder meer over deze highlights. Per bus, op de fiets of wandelend. Maar onze wandeling met Dagmar Veenstra, een van de ArchiGuides, staat in het teken van haar beknopte omschrijving van het DNA van deze wereldstad: “Rotterdam is een stad die continu in beweging is. Een kleurrijke kosmopoliet met 166 nationaliteiten, die altijd openstaat voor en onderhevig is aan verandering. In maatschappelijk opzicht, qua bouwstijlen, architectuur en stedelijke ontwikkeling. Met veel activiteiten op het gebied van cultuur, die net als het uitgaansleven verweven zijn met de multiculturele diversiteit.”
Gids: Dagmar Veenstra Foto’s: Geesje Willeman Tekst: Arno Smit
Wederopbouw, ook nu nog
En dus kiezen we voor een route waarin deze aspecten tot uiting komen. “Zo komen we tegelijkertijd op plekken waar je anders niet zo snel komt,” licht onze gids toe. “Om te beginnen zie je hier hét monument van de wederopbouw: het Groothandelsgebouw. In de 60.000 vierkante meter werd alle kantoor- en winkelruimte ondergebracht die tijdens de oorlog van ’40-’45 verwoest is. Het is nog steeds het grootste kantoorgebouw van Nederland.” We lopen langs een enorme bouwput: hier komt het volledig nieuwe Centraal Station, alsnog een stuk ‘wederopbouw’. Inclusief de Randstad Rail, de nieuwe verbinding tussen Rotterdam en Den Haag. Op het stationsplein gaat het verkeer straks grotendeels ondergronds. Dagmar: “Het plein moet uitnodigend worden. Zodat mensen hier op een vriendelijke manier de stad ingezogen worden. Nu zijn ze vaak al snel ‘lost’.” Ze wijst op het deel van de stad links van ons: “Daar, achter de brandgrens, ligt Rotterdam-Oost waar vrijwel alles door de bombardementen verwoest is.”
Het officieuze Chinatown
We gaan de Kruiskade op. “Ook deze straat heeft een hoog multiculti-gehalte, hier is het officieuze ‘Chinatown’. Hier, maar ook onder De Doelen, op de Westersingel en aan de Mauritsweg zitten de beste Chinese restaurants. Waar je écht Chinees eet, acupuncturisten en een grote Chinese supermarkt vindt. Veel keukens gaan pas om 1 uur ’s nachts dicht... Tijdens het Filmfestival, in januari/februari, is het hier ’s avonds een komen en gaan van filmliefhebbers.”
Duurzame Dance Club
“Kijk, daar heb je de Watt. Is veel in het nieuws. Lange tijd dicht geweest, het is een tijdlang een van de probleemkindjes van de gemeente geweest. Het is nu de eerste ruimte voor popmuziek ter wereld waar duurzaamheid centraal staat.
 |
"In Odeon werden in de 50'er jaren belangrijke bokswedstrijden gehouden. Het is nu een sport- en activiteitencentrum voor kinderen." |
Veel kunst in de openbare ruimte
We lopen langs een paar klassieke halsgevels: “Die mix van oud en nieuw is kenmerkend voor Rotterdam-West, hier is niet alles verwoest.” In de Gouvernestraat daalt een aange- name stilte op ons neer. ‘Wat een rust hè, dat heb je hier veel, je slaat een hoek om en je bent gelijk uit de drukte. Zie je dat er veel kunst is, in de openbare ruimte? Veel muurschilderingen, graffiti, maar ook standbeelden en kunstuitingen die in de architectuur zijn verwerkt. Daar zijn we zuinig op, ook graffiti wordt gerespecteerd. Neem het Odeon daar, de jongens van Urban Art hebben die grijze, grauwe vlakken iets ‘gezelligs’ gegeven, hoe corny dat ook klinkt.” In Odeon werden in de 50’er jaren belangrijke bokswedstrijden gehouden. Het is nu een sport- en activiteitencentrum voor kinderen. “Wat je hier ziet is allemaal sociale woningbouw. Men streeft naar een mix met duurdere woningen, maar die zijn nu nog vooral buiten het centrum.”
Stijlvolle speciaalzaken
Wij zijn bij de Nieuwe Binnenweg aangeland. “Hier stonden na de oorlog allemaal noodvoorzieningen. Nu vind je er architectuur uit de 50’er, 60’er en 70’er jaren, plus nog enkele panden uit eind 19e eeuw. Dit is een van dé winkelstraten nu! Er vestigen zich steeds meer stijlvolle speciaalzaken, kleding, muziek, interieur.” Ook hier kunst op de muur. “Zie je die gevelmozaïeken? Dat groene kunstwerk? Dat is het Centrum voor Beeldende Kunst.” We staan stil bij de Paradijskerk. “Een van de weinige kerken nog. Word nog gebruikt voor missen, maar ook voor concerten, net als de Laurenskerk. Daar komen we straks nog.” We steken de Westersingel over. Van het Centraal Station tot aan de Wilhelminapier loopt de ‘kunstas’, een lange strook langs het water, waar beelden uit de internationale beeldencollectie een permanente plaats hebben gekregen. Hier loopt ook de ‘Brandgrens’, ten oosten hiervan is vrijwel alles vernield. “En wat is dit?!” vraag ik. “Kunst?” Dagmar: “In de volksmond heet het ‘Geile Anita’, het heet eigenlijk gewoon ‘Anita’. Ik heb er niets mee, zoals zoveel Rotterdammers.”
Skatepark Westblaak
Onze gids wijst op de grond, we lopen over een kunstwerk. “Dit was een anoniem parkje, sinds 2001 is dit het Skatepark Westblaak. De kleuren van het grafi sche kunstwerk waar wij nu overheen lopen, zijn de kleuren van de politiebusjes. De skaters die overal door de politie werden weggestuurd, skaten nu over de politie heen, als het ware. Er worden EK’s en WK’s gehouden, MTV is hier
 |
"Dat beeld is 'The Guard' van artoonist Hans van Bentum. Als een wachter overziet deze 'transformer' het skatepark. Transformers zijn van iedereen, ze zijn niet van een bepaalde kleur of afkomst." |
Metamorfose van de Coolbuurt
“Deze straat, de Witte de Withstraat, was tot een jaar of 15 geleden een van de mindere buurten. Zachtjes gezegd. De plek was voortdurend in het nieuws. Het nieuws kwam hier ook letterlijk vandaan: Hier zaten de grote dagbladen, midden tussen foute nachtclubs, prostitutie, drugspanden. Tot er kunstenaars kwamen te werken, galerieën werden gevestigd en er nieuwe cafés, restaurants en hotels kwamen. Prettige horeca zeg maar, plus een aantal theaters en de nodige winkels. Kijk, een outlet van Marlies Dekkers. Ooit zat er een galerie met pop-art, vandaar nog die kreet van Andy Warhol op de gevel. Al met al is deze Coolbuurt nu een van de leukste en veiligste delen van de stad. Nog altijd een en al bedrijvigheid, maar nu dus óók overdag en van een geheel andere aard.”
De Blaak, ook volop in beweging
Eén halte met de metro en we staan op de Blaak. Eerst koffie. In het Maagd van Holland kwartier, een typische 50’er jaren ‘wederopbouwwijk’ die nu nostalgisch aandoet. Enkele winkels, zoals Royal Vintage en Very Cherry spelen in op de fifties. Terug naar de Blaak. Moderne architectuur, om niet te zeggen futuristisch. De wereldberoemde kubuswoningen van Piet Blom springen in het oog. Ontworpen in de jaren ’70, in de jaren ’80 uitgevoerd.’ Er staan een paar te koop, merk ik op. “Tja, die kubuswoningen zijn lastig om in te rich- ten, door die schuine wanden. Er zouden er trouwens nog meer gebouwd worden, maar het geld was op. In het ‘potloodgebouw’ ernaast zitten nagenoeg net zoveel appartementen als het aantal kubuswoningen dat niet gerealiseerd is. ’ Potloodgebouw? ‘Ja, het lijkt op de punt van een potlood. Zie je daar die marktkramen? Dat is de dagmarkt, de grootste van Europa, 380 kramen. Over een jaar wordt hier begonnen met de bouw van een monumentale markthal! Heel apart, met appartementen erin. Wist je trouwens dat de bibliotheek – ja inderdaad, hij doet aan het Centre Pompidou in Parijs denken - de grootste van ons land is? En dat stijlvolle wooncomplex daar is de Hofdame. Vorig jaar opgeleverd, 231 appartementen. Mocht niet hoger worden dan de Laurenskerk, het enige overblijfsel uit de Middeleeuwen. Gebouwd als kerk voor én door Rotterdammers. Voor je ‘inburgering’ moest je destijds 300 stenen aanleveren voor deze kerk. Bij de bombardementen van mei 1940 volledig verwoest en van ’52 tot ’68 wederopgebouwd. Vooral vanwege de symbolische waarde: door dit oudste gebouw in ere te herstellen liet men zien dat, wat er ook gebeurt, Rotterdammers laten zich niet op hun kop zitten.”
 |
"De Laurenskerk is het enige overblijfsel uit de Middeleeuwen. Gebouwd als kerk voor én door Rotterdammmers." |
